halve iron(wo)man

Nou ja, bijna dan. Mijn knie blessure begon al op te spelen in de eerste 3 1/2 kilometer, na 7 kilometer (van de 21) dacht ik heel wijselijk -ahum- dat stoppen toch wel het meest verstandige was.

Desondanks was het een erg leuke race en heb ik op en top genoten. Het weer was fantastisch, het zwemmen (2 km) ging erg lekker en het fietsen (90 km) ging super. Ik had de fietshelm en een paar race wielen geleend van Sue en dat gaf (wellicht mentaal) toch wel een extra kick. Calimero op de fiets!

Buiten dit alles was het toch wel de aanmoedigingen van mijn "support crew", die mij op de been hielden. De telefoontjes, emails, smsjes van familie en vrienden in Nederland.
Jeroen die afgelopen maanden heeft "geleden" onder mijn buiten proporties zijnde trainings schema en vol liefde en bewondering mij in alles bijstond. Jan en Tina die vroeg moesten opstaan om dit alles bij te wonen en mij vol enthousiasme mij stonden toe te juichen, Sue die volledig in een roze "outfit" heel hard "loser" riep toen ik op de fiets door een auto werd ingehaald!
De dames van het trainings clubje die mij in de afgelopen maanden hebben vergezeld in de training en mij stonden toe te juichen op het moment dat ik net van de fiets kwam en mijn benen eigenlijk zeiden: "rennen, hoe doe je dat ook alweer!".

Volgende keer (nog) beter....

Veel liefs
Carla

wonderen van moeder natuur

Afgelopen weekend hebben we Jan en Tina opgezocht. Die zijn momenteel aan het rond reizen op het noordereiland en waar kun je dan het beste afspreken? Juist, Taupo!

Het weer was schitterend, prachtige blauwe lucht en volop zon. Het lijkt wel zomer. Al was het 's ochtends erg koud...dat voelde ik zeker toen ik om 7 uur op mijn fietsje zat. Ik had er absoluut geen rekening mee gehouden dat het zo koud kon zijn. Mijn vingers zaten zowat vastgevroren aan mijn stuur.

Goed, genoeg over mijzelf. We hebben op beide dagen de wonderen der moeder natuur opgezocht, oftewel de parken met al die vulkanische aktiviteiten, waar het borrelt en stoomt. Wederom geweldig.

Op zaterdag waren we in Orakei Kareko (ik geloof dat je dat zo schrijft). Voor Jan en Tina was dit de eerste bezoek aan Orakei. Op zondag hebben we het park Waimangu bezocht, dit was voor ons de eerste bezoek aan dit park. Biede parken zijn prachtig en verschillend van elkaar. Het is en blijft een wonder.

Zaterdagavond zijn we uit eten geweest. Een prachtig gelegen restaurant, met natuurlijk super lekker eten.

Jan en Tina zijn nu op weg naar Napier en Gisborne en wij - heel saai - weer aan het werk.

Aankomende zaterdag heb ik mijn halve ironman....slik.....heb een blessure aan mijn knie en mag eigenlijk niet echt rennen...Ik heb besloten toch maar mee te doen en dan maar zien hoe ver ik kom...

wordt vervolgd