half iron(wo)man
Afgelopen zaterdag was het eindelijk zover: de Auckland Half Ironman". Vorig jaar heb ik ook meegedaan aan deze wedstrijd maar moest het toen opgeven na 7 kilometer rennen vanwege een knie blessure. Dit jaar had ik geen excuus.
Om half 9 stonden we in de start blokken, het water in Maraetai was zo glad als een spiegel en de zon scheen al lekker. Het zwemmen is niet mijn sterkste kant, maar wist toch al snel een lekker ritme te vinden. Het enige wat het ritme doorbrak was na een rondje van 1 kilometer moet je het strand op, een stukje rennen en dan verderop weer het water in om het tweede rondje van 1 kilometer te doen. Dat bracht mij compleet buiten adem en had enigzins moeite om weer in het ritme te komen. Bij het ronden van de laatste boei werd ik daarbij ook nog eens ingehaald door de snelle zwemmers van de 2e groep triathleten die een 1/2 uur later waren gestart.
Daarna op de fiets voor een tochtje van 90 kilometer door een glooiend landschap en na zo'n 30 kilometer een flinke heuvel...3 kilometer lang al slingerend naar boven en daarna kwamen er nog een paar. Ondertussen was er ook een gezellig briesje op komen zetten, en volgens mij draaide de wind net op het moment dat ik de keerpunt had bereikt (ja, ik weet het je kan waanideeen krijgen van al dat sporten). De laatste 30 kilometer was het vechten tegen de bries die op dat moment aan voelde als een orkaan :-)
Het laatste "stukje" was de halve marathon, 3 rondjes van 7 kilometer, op de weg naar het keerpunt (3.5 kilometer) was het langzaam de heuvel op, maar lekker met de wind in de rug)...helaas komt dan wederom het keerpunt en was het 3.5 kilometer vechten tegen al dat natuurgeweld. Ik moest echt iedere 7 kilometer de beslissing nemen om door te gaan....
En jawel - de finish is dan toch in zicht en ik heb het volbracht! Ik had gepland er zo'n 6 uur over te doen. Uiteindelijk is dat 6 uur en 15 minuten geworden.
Van alle vrouwen die mee deden ben ik 22ste geworden (precies op de helft). Maar....van de vrouwen tussen de 40 en 49 ben ik vierde geworden. Ik kan niet uitleggen hoe goed dat voelt!
Om half 9 stonden we in de start blokken, het water in Maraetai was zo glad als een spiegel en de zon scheen al lekker. Het zwemmen is niet mijn sterkste kant, maar wist toch al snel een lekker ritme te vinden. Het enige wat het ritme doorbrak was na een rondje van 1 kilometer moet je het strand op, een stukje rennen en dan verderop weer het water in om het tweede rondje van 1 kilometer te doen. Dat bracht mij compleet buiten adem en had enigzins moeite om weer in het ritme te komen. Bij het ronden van de laatste boei werd ik daarbij ook nog eens ingehaald door de snelle zwemmers van de 2e groep triathleten die een 1/2 uur later waren gestart.
Daarna op de fiets voor een tochtje van 90 kilometer door een glooiend landschap en na zo'n 30 kilometer een flinke heuvel...3 kilometer lang al slingerend naar boven en daarna kwamen er nog een paar. Ondertussen was er ook een gezellig briesje op komen zetten, en volgens mij draaide de wind net op het moment dat ik de keerpunt had bereikt (ja, ik weet het je kan waanideeen krijgen van al dat sporten). De laatste 30 kilometer was het vechten tegen de bries die op dat moment aan voelde als een orkaan :-)
Het laatste "stukje" was de halve marathon, 3 rondjes van 7 kilometer, op de weg naar het keerpunt (3.5 kilometer) was het langzaam de heuvel op, maar lekker met de wind in de rug)...helaas komt dan wederom het keerpunt en was het 3.5 kilometer vechten tegen al dat natuurgeweld. Ik moest echt iedere 7 kilometer de beslissing nemen om door te gaan....
En jawel - de finish is dan toch in zicht en ik heb het volbracht! Ik had gepland er zo'n 6 uur over te doen. Uiteindelijk is dat 6 uur en 15 minuten geworden.
Van alle vrouwen die mee deden ben ik 22ste geworden (precies op de helft). Maar....van de vrouwen tussen de 40 en 49 ben ik vierde geworden. Ik kan niet uitleggen hoe goed dat voelt!
posted by Carla at
6:37 PM
1 Comments:
Lieve Carla,
Ik ga toch nog weer een keer proberen of ik kan reageren op je blog.
Vind het jammer dat ik dat een tijd niet kon.
Ik lees ze namelijk trouw, en zou het jammer vinden als je er mee zou stoppen omdat je geen reacties krijgt.
Nu ik heb al via de mail geschreven dat ik trots op je ben! Hier verder alles oke. Dikke knuffel Liesbet
By
Liesbet of Martin, at 9:11 PM
Post a Comment
<< Home