halve iron(wo)man

Nou ja, bijna dan. Mijn knie blessure begon al op te spelen in de eerste 3 1/2 kilometer, na 7 kilometer (van de 21) dacht ik heel wijselijk -ahum- dat stoppen toch wel het meest verstandige was.

Desondanks was het een erg leuke race en heb ik op en top genoten. Het weer was fantastisch, het zwemmen (2 km) ging erg lekker en het fietsen (90 km) ging super. Ik had de fietshelm en een paar race wielen geleend van Sue en dat gaf (wellicht mentaal) toch wel een extra kick. Calimero op de fiets!

Buiten dit alles was het toch wel de aanmoedigingen van mijn "support crew", die mij op de been hielden. De telefoontjes, emails, smsjes van familie en vrienden in Nederland.
Jeroen die afgelopen maanden heeft "geleden" onder mijn buiten proporties zijnde trainings schema en vol liefde en bewondering mij in alles bijstond. Jan en Tina die vroeg moesten opstaan om dit alles bij te wonen en mij vol enthousiasme mij stonden toe te juichen, Sue die volledig in een roze "outfit" heel hard "loser" riep toen ik op de fiets door een auto werd ingehaald!
De dames van het trainings clubje die mij in de afgelopen maanden hebben vergezeld in de training en mij stonden toe te juichen op het moment dat ik net van de fiets kwam en mijn benen eigenlijk zeiden: "rennen, hoe doe je dat ook alweer!".

Volgende keer (nog) beter....

Veel liefs
Carla