nieuwe gast

Esther en Ton zijn sinds maandag op weg naar hun nieuwe leven en vandaag zag ik dat we een nieuwe dakgootgast hebben; de kingfisher. Mijn sony digitale camera heeft niet heel veel bereik. Dit is het beste wat ik kon doen.
Prachtige vogel die we in de tuin nog nooit gezien hebben. 

koninklijk paar

Nou hier is tie dan, foto's van het koninklijk bezoek. Ik had mijn hoedje ook mee moeten nemen.  

de route

Dit was de route gezwommen door de Hammer, van boven naar beneden  

ff zwemmen

Vanmorgen om half vijf ging de wekker. Voor ons een toch wel ongewone tijd zo op de zondag. Reden: Jeroen deed mee aan de “Harbour Crossing”. Om zes uur moest ie met het bootje vanaf het centrum naar de overkant (Devonport) en om zeven uur sprongen daar zo’n 1000 mensen het water in en o ja ook 1 hond. Afstand: een respectabele 2.8 kilometer.

Vanaf de Hilton pier was het allemaal goed te volgen en al binnen 20 minuten na de start kwamen de eerste zwemmers in zicht, eerst een klein groepje en daarna een hele lange slinger aan opspattend zee water. Machtig mooi om te zien.

Jeroen finishde na 1 uur en zes minuten, als nummer 462 van de ongeveer 800 die gefinished zijn. Sneller dan de enige hond die ook mee deed!
Een super prestatie. Vlak voor de finish kreeg hij wat last van zee ziekte wat natuurlijk zijn tijd beinvloed heeft :-)

Het mooie was ook dat het regende op weg naar de wedstrijd, om een uur of zes werd het licht en brak het mooie weer aan. Tegen 10-en toen we weer terug reden betrok het weer.

Toch wel knap hoor. Ik doe het hem en die andere zwemmers niet na.
Foto's volgen binnenkort.

mini triathlon

Vorige week was het weer zover, een mini triathlon. 's Ochtends om zeven uur lag ik al in het water. Zwemmen viel toch wel tegen, was te koud aan mijn gezicht waardoor ik mijn ademhaling niet in het ritme kreeg.
De overgang van het fietsen naar lopen ging ook wat moeizaam, dat kwam eigenlijk omdat ik heel nodig moest plassen. Dus dan maar de bosjes in. Naar degene die achter mij liepen riep ik heel hard "even plassen hoor!". Ik vraag mij af of die het uiteindelijk begrepen hadden want ik riep het gewoon in het Nederlands! Met dank aan Paulien voor de toejuichingen en de foto's. Eind april doe ik er nog 1 en dan doet Paulien gezellig mee.
 

laatste binnenklus

Nog snel even voordat we weer bezoek krijgen. De vloerbedekking in de eetkamer is onlangs met het grof vuil meegegaan en wordt vervangen door een houten vloer. Deze vloer was net zoals de rest van het huis niet echt recht dus de Hammer moest creatief klussen.  

koninklijk bezoek

“Kroonprins Willem-Alexander en prinses Máxima hebben vandaag in Nieuw-Zeeland een voorzorgslanding gemaakt op de luchthaven van Nelson. Het paar had net een bezoek afgerond aan Nelson en was op weg naar de hoofdstad Wellington.

De Nieuw-Zeelanders laten zich het hoofd niet op hol jagen door het prinselijk bezoek. Ze ontvangen de Prins van Oranje en zijn vrouw af en toe doodleuk in korte broek.

Het stel is van harte welkom, maar aan overdreven plichtplegingen wordt, behalve het spectaculaire welkomstceremonieel gisteren in Wellington, niet veel gedaan. De Nederlandse immigranten lijken de ongecompliceerde houding te hebben overgenomen.

Vakantie
Eerder deze week was prins Willem-Alexander minder hartelijk toen hij met zijn vrouw tussen de twee officiële bezoeken aan Australië en Nieuw-Zeeland drie dagen vakantie vierde.

Bij het verlaten van een hotel in Queensland, waar ze tijdens deze vakantie verbeleven, stonden een handvol journalisten, een vroege jogger en vijf lokale inwoners het prinselijk paar op te wachten.

Toen een radioverslaggever hun vroeg of zij van Nieuw-Zeeland hadden genoten, reageerde Willem-Alexander tot verbazing van het handjevol aanwezigen: "Dat gaat u niets aan. Dat is privé". De opmerking van de kroonprins deed, volgens Radio Nieuw-Zeeland, meerdere mensen de wenkbrauwen optrekken”

(Met dank aan de NOS)

Beide incidenten werden zelfs in de Nieuw Zeelandse krant vermeld.

Vandaag was het aan ons de eer om Willem en Maxima te ontmoeten. In middagjurk en donker pak arriveerden we bij Villa Maria vineyard. In de ontmoetingshal stonden al enorm veel mensen. Wel een raar gevoel om dan de Nederlandse taal zoveel om je heen te horen. Na een half uur gingen de deuren open waarna de rij met Nederlanders langzaam de andere ruimte binnen kon schuiven om Willen en Maxima een handje te schudden. Ze hadden er echter flink het tempo in en binnen 15 minuten werden we aangekondigd als Mevrouw Carla Ijssennagger en de Heer Jeroen Hammer. Handje schudden en nogmaals handje schudden, klik op de foto en voordat je bedacht hebt wat je kunt zeggen of vragen sta je alweer buiten!

Daarna weer terug de zaal in waar inmiddels dienbladen met wijn en heineken de ronde deden(het was amper 12 uur), en natuurlijk de hapjes. Yes! Haring, gerookte paling bitterballen en kaas.

Na zo’n 15 minuten begaven Willem en Maxima zich onder het publiek. Wij zijn vrij snel daarna weer in de auto gestapt.

Eenmaal thuis gekomen voelde Jeroen zich niet lekker en heeft waarschijnlijk een kleine voedselvergiftiging opgelopen. Tja de zwemtocht naar Nieuw Zeeland is zelfs voor een haring misschien net iets te lang.