laatse keer boarden

Vol goede moed zijn wij vrijdagavond naar National Park gereden met het plan om het weekend te gaan boarden. Paulien en Jolies zouden ons zaterdagochtend komen vergezellen. De zaterdag begon goed, alle liften waren open, de bewolking hing hoog en zo af en toe kwam het zonnetje door. We waren al vroeg op de berg, geen wachttijden bij de lift. Eenmaal boven moesten we een klein stukje boarden om met een volgende sleepjeslift nog wat hoger te kunnen komen. Op weg naar boven zagen we al dat de bewolking razendsnel kwam opzetten en was het zicht minimaal. Dan maar weer even naar beneden, een kopje koffie en wachten, en wachten.... We besluiten naar beneden te gaan, Jeroen al boardend, ik met de lift. Het zicht op de lagere piste lijkt nog redelijk dus vermaken we ons daar maar totdat de dames rond een uur of elf arriveren. Kopje koffie dan maar. In de bar raken we aan de praat met wat Zuid Afrikanen die het Nederlandse taaltje redelijk konden volgen. Gelukkig hadden we het niet over hen!
Terwijl de koffie arriveert begint het buiten te sneeuwen. Na de koffie boarden we nog een uurtje of twee, langzamerhand worden we handschoenen drijf nat en gaat de sneeuw over in regen. Daarmee houden we het dan maar voor gezien.
We lunchen wat in het Chateau, waarna we ons verplaatsen naar ons overnachtingsplekje, Backpackers in National Park.

Na een douche, kopje thee besluiten we een poging te wagen op de klimmuur in Backpackers. Na een korte uitleg over de tuigjes, de touwen enzovoort klimmen we erop los totdat de zweterige vingers en moeige armen de grip niet meer aan kunnen. Ja Hammer, je hebt echt gewonnen, jij hebt de meeste Zwiterse koeibellen laten rinkelen!
Leuke bezigheid dat klimmen maar verdomd vermoeiend.