I did it

I did it!
Rond 7 uur vanmorgen was ik op de plaats van bestemming, na een nacht nauwelijks te hebben geslapen, misschien van de spanning, misschien van de wijn tijdens het kerst etentje van mijn werk.

Bij aankomst mijn fiets naar de juiste plek gereden, waarbij het meteen duidelijk werd dat mensen het toch wel vaker hadden gedaan. Naast de fiesten die er al stonden stond keurig een kratje met de droge kleren, een drinkfles, hand doek en wat te happen. Ik dus terug naar de auto en mijn droge kleren maar in een tas gestopt en naast mijn fiest gezet. Banden nog gecheckt, waarbij mijn buurvrouw opmerkte dat ik het toch waarschijnlijk wel vaker had gedaan. Eueueueh niet dus.

Na de briefing om 7.45 moesten we zo'n 400 meter lopen om bij de plek te komen waar we mochten beginnen met zwemmen. De stoplichten werden voor ons op groen gezet en een hele kolone vrouwen in badpak liep door het dorp.

Zwemmen ging goed, we hadden de stroom mee maar het was wel berekoud. Ik durfde mijn hoofd niet in het water te stoppen, dus uiteindelijk borstcrawl gedaan met mijn hoofd continue boven water. Na 400 meter er weer uit en naar het terrein waar de fietsen stonden, vlug mijn droge kleren over mijn zwemkleding (ja ik weet het, klinkt wat dom, is ook dom...) en op de fiets.

Fietsen ging super lekker en al gauw had ik de vaart er in en kon ik toch behoorlijk wat mensen inhalen. Op een gegeven moment viel mijn bidon uit zijn houder wat natuurlijk voor wat oponthoud zorgde, voor mijzelf dan. Al heel snel had ik mijn rondjes gedaan en kwam ik terug op een terrein wat toch nog wat leeg-ig was, dat gaat dus goed, dacht ik.

Toen het rennen, ik had zelf verwacht dat ik daar toch wel wat moeite mee zou hebben, benen voelen toch vaak zwaar aan na het fietsen. Gelukkig had ik al snel het ritme te pakken en moest ik alleen een paar keer stoppen om mijn veters weer vast te knopen. Al snel was ik op het keerpunt en heb ik er iets meer vaart in gezet. Zo'n 100 meter voor de finish hoorde ik iemand achter mij komen en eenmaal naast mij zag ze er toch wel professioneel uit, Ik keek haar aan en versnelde mijn pas om haar uit te dagen. Ze moest lachen en paktte de uitdaging aan, de sprint was ingezet. Dat was een super eind, voelde toch alsof ik voor de beker ging. De sprint verloor ik maar we moesten beiden erg lachen en bij afscheid gaf ze me een omhelzing (waarschijnlijk om haar overwinning te vieren).

Na 55 minuten was het hele gebeuren over! Van de hammer moest ik het binnen een uur doen, zie hier! Volgens de website doet een gemiddelde vrouw 80 minuten over de race dus mag ik mij wel zeer trots voelen. En dat is absoluut zo, maar ook heel moe en verbrand.....

Binnenkort misschien een foto want er was een fotofraaf die een paar keer een foto heeft gemaakt.

Tot later.

Ijscar